O ‘Retrato do artista cando novo’ é a miña primeira incursión no mundo literario de James Joyce. Sempre me deu moita pereza ler o ‘Ulises’ e a este libro cheguei por un disco de Dar Ful Ful (antigo grupo do músico santiagués Marco Maril) de título homónimo co de Joyce.

A novela din que ten moitos rasgos autobiográficos do propio Joyce, reconvertido aquí no seu alter ego Stephen Dedalus, o que pode axudar a entender algunhas das características das obras do escritor irlandés (persoalmente eu non sei, repito que é o primeiro que leo deste escritor). James Joyce retrata a evolución dun cativo Stephen Dedalus ata chegar á Universidade. O seu paso polo estricto internado. A presencia da relixión tan presente na Irlanda de Joyce. O descubrimento do pracer. As loitas internas entre o ben e o mal. A política... Son algunhas das cousas que nos imos atopar neste libro, sempre revooteando sobre cada unha das follas a evolución espiritual do personaxe.

Un dos factores que máis me gustaron do ‘Retrato do artista cando novo’ é que sentes como o autor, coma pode ser Sergio Pitol ou Borges, disfruta escribindo: aparecen largas descricións (aínda cas veces cansantes e excesivamente largas, coma cando o sacerdote explica ós rapaces as penas do inferno), centrándose nos adxectivos, un ritmo lento pero á vez sufocante, e moitos moitos moitos monólogos interiores. No argumento destaca os cambios radicais na persoa de Stephen Dedalus, cando o rapaz pasa de ser un alumno máis ou menos bo, á luxuria e a depravación nunha Irlanda ultrarrelixiosa e dividida entre católicos e protestantes, ata plantexarse o servir a Deus tras unha intensa loita interior.

En fin, non é un libro para lectores fans de libros con argumentos ultrarrápidos coma todos eses que venden tanto ultimamente. Este libro precisa unha lectura reposada, regodearse en cada frase, e disfrutar dun bo libro ¡Cona!

Biblioteca dos lectores

Opinións

Clube de lectura

Fervenzas dos lectores

Últimas aportacións