Oiva Juntunen é un ladrón profesional finlandés. Oiva, con dous compañeiros máis de fechorías rouban uns lingotes d'ouro ó goberno noruegués. Os compañeiros de Oiva acaban no cárcere e este esconde os lingotes á espera de que salgan e repartir o botín, pero Oiva prefire quedarse él só con todo o ouro e escapa á Laponia profunda onde espera non ser atopado. Este é o comezo de todas as súas aventuras: en Laponia xúntase cun comandante borrachuzo, atopan unha vella de espírito rebelde, enfróntase co seu antigo socio de asaltos que quere recuperar a súa parte e ten que sobornar a un gardabosques para non ser denunciado.

A grandes rasgos este podería ser o resumo da obra de Paasilinna. Como puntos fortes da novela podería reseñar que é unha novela que se le rápida e dun xeito sinxelo. Desborda moitisimo humor, ten un bo argumento e permítenos coñecer un mundo que para nós queda tan lonxe como é a Laponia finesa.

Agora os puntos febles. Aínda que sexa un libro que case non puiden parar de ler até rematalo quedoume un certo sabor amargo cando terminei. O bosque dos raposos aforcados está por debaixo da calidade doutras obras que publica Rinoceronte. Eu quedeime marabillado cos libros de Houllebecq, de Ivo Andric e con Anxos do universo, de Einar Mar Gundmunsson. E este libro non chega a ese nivel.

Este libro de Paasilinna é como eses films que vemos para nos entreter, pero non volvemos ver máis veces.

Biblioteca dos lectores

Opinións

Clube de lectura

Fervenzas dos lectores

Últimas aportacións