Fai uns días rematei a relectura de Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas. ‘O Principiño’ da literatura galega, un deses fermosos libros para reflexionar, para contemplar a vida da Galicia rural, da fame, da emigración e do caciquismo, onde comer pantrigo era todo un luxo que so podían permitirse os ricos. Un libro que gusta por igual cando o les de neno que cando o les de vella (como a min).

Conta a historia de Balbino, que como él din é “un rapaz de aldea, un ninguén. E ademais pobre” pero rebelde e cheo de orguio, que gusta de reflexionar e busca atopar un sentido as cousas que lle ocorren ao redor. Balbino vive coa súa familia nunha casa arrendada ó amo, para quen lle traballan as terras.

As historias e pensamentos do rapaz sobre todo o que lle rodea, a morte dos seus seres queridos, a marcha dos amigos e familiares que van facer as Américas na busca dunha vida mellor, o seu primeiro amor idealizado e imposible… conforman a estructura deste magnífico libro.

Eu recomendo ler as Memorias de Balbino para todos aqueles que aíndo non o leron, ou, como fixen eu, facer unha relectura das aventuras e desventuras de Balbino

Biblioteca dos lectores

Opinións

Clube de lectura

Fervenzas dos lectores

Últimas aportacións