|
Fervenzas
Literarias: Xornalista, escritor, agora
editor... ¿En que papel se sénte máis cómodo?
Tucho
Calvo: Non che podería decir. O
conxunto de todas esas cousas é o que me completa
Tucho Calvo,
xornalista
Se repasamos a súa relación cos
proxectos culturais de La Voz
de Galicia atopámonos con:
No ano 2000 a edición do libro
“Murguía y la Voz
de Galicia” cunha tirada de 150000 exemplares. Tamén no 2000 o éxito das
‘Páxinas Literarias’.
A publicación de ‘O xabaril
branco’, a primeira novela galega na Internet con debuxos de Miguelanxo Prado.
No 2002 coordina o relanzamento da
revista Golfiño.
No ano 2002 a maior iniciativa na
literatura galega, a “Biblioteca Galega 120” que terá a súa continuación na “Biblioteca
Gallega de autores en castellano” no 2004 e a “Biblioteca Galega de clásicos
universais” no 2005.
¿Como ve despois destes anos esa
traxectoria?
En
todo caso, o que hai que ter moi presente é que todas esas cousas non son o
traballo dunha única persoa e que poden facerse gracias a un equipo coma o da
Voz de Galicia onde tes apoios de todo tipo: desde asesoramento xurídico ata a
xente de márketing, de vendas, etc.
¿Qué supuxo para a sociedade e a
literatura galega o gran éxito da Colección 120 da Voz de Galicia?
Esa
colección tivo sobre todo o mérito de permitir contradicir moitos tópicos, como
que non se le en galego ou que non se vende en galego ou que non se pode facer
nada en galego. Hai que analizar punto por punto cada unha das características
da colección que deron pé a ese éxito pero en calquera caso está claro que
foron varios millóns de libros vendidos e que foron libros vendidos semana a
semana.
¿Cal foi o total de libros
vendidos?
Máis
de 5 millóns. Cara o final a tirada que se estaba facendo andaba por 35-40 mil
exemplares por título pero os primeiros títulos foron 65-70 mil exemplares. Son
cifras a lo menos ata ese momento impensables, polo menos en Galicia.
¿Volveremos ver outra gran
iniciativa deste tipo por parte de La
Voz de Galicia?
Habitualmente
estanse facendo, unhas con máis éxito e outras con menos. Todos os anos polas
Letras desde que se editou o libro de Murguía edítase un libro arredor do autor das
Letras. Este ano fixemos algo que rompe un pouco co libro que viñamos editando
ata agora. Publicamos un libro en pequeno formato cun disco, que como obxecto é
moi bonito e ademais vendeuse moi ben, máis de 15000 exemplares nun día ou día
e medio.
¿Leremos algunha vez La Voz de Galicia totalmente en galego,
ou polo menos unha edición bilingüe?
Aínda
que non me corresponde decidilo agardo que si. Téñense feitos numerosos estudos
sobre o tema. Supoño que nalgún momento daranse as condicións para que non sexa
un desexo e o apoio da sociedade permita facelo economicamente viable para que
poida ser posible.
Tucho Calvo,
escritor
Os seus último libros, a novela Corazón entre desertos, do 2002 e Carlos Casares. O conto da vida, do
2003. Cando volveremos ver ó Tucho Calvo escritor.
Pois
non o sei, porque a verdade é que teño pouco tempo para escribir e ademais o
certo é que se publica moito e moi bo e que fai máis falla dar a coñecer esa
obra a que eu siga escribindo. Pero bueno... ¿cando escribirei? Algún día,
algunha cousa teño por aí escrita pero require volver a elo.
O seu libro ‘Froito das lembranzas’
(Edicións do Cerne, 1981) acadou o premio Galicia, daquela o de máis contía
económica. ¿Os premios literarios serven para recoñecer ó autor ou para facer
que o lector 'pique’ e merque un libro cunha lapeliña que poña Premio X ?
Teño
a impresión de que os lectores non seguen os premios a non ser que sexa un
lector que lle gusta determinado premio e entón merca os libros dos premios son
do seu gusto; así como o caso contrario, o lector que non le o gañador nin de
broma.
Eu teño escoitado a máis dun editor
que entre un libro que ten un premio e outro que non o ten, normalmente vende
bastante máis o libro premiado
Home,
supoño que si, porque quen vai comprar un libro suponlle unha garantía, é coma
unha recomendación. Pero si un libro funciona no boca a boca seguramente funcione moito mellor. Se eu teño a
posibilidade de sacar un libro que sei que a xente vai falar del, prefiro editar
ese que un cun premio.
Pero
bueno, nós temos un primeiro premio Biblos que funcionou moi ben, un segundo
premio Biblos que tamén funcionou moi ben. Cando a xente que os leu vexa un
terceiro premio Biblos, vaise acercar a el sen medo de que sexan rapaces novos.
‘O xabaril branco’ foi proposto
dentro dun marco de colaboración AGAPI-AGE-Consellería de Cultura no 2003 para
ser levada ó cine. ¿En que quedou finalmente dito proxecto?
En
principio quedou en nada. Como todas as películas de época necesitaría un
presuposto bastante elevado, localizacións, vestiario, .... Tamén estábase
mirando a posibilidade dunha coproducción con Arxentina pero coincidiu cos
peores momentos da economía arxentina e, que eu saiba, ata agora quedou en nada.
Pero bueno, de retomarse algún día...
Tucho Calvo,
editor
¿Como e por qué surxe Biblos?
Eu
estaba convencido de que a distribución do libro galego non era boa e pensaba que
pola vía de levar o libro a casa á xente que vive lonxe ou que non ten tempo de
ir as librarías podiamos rabuñar un pouco nese mercado. Penso que o conseguimos
pero con cifras que hoxe en día son pouco significativas.
En marzo Biblos cumplíu os seus
primeiros catro anos de andaina.¿Como ve este curto pero sen dúbida intenso
recorrido?
Con
moita satisfacción, penso que poderiamos facer máis pero conseguimos que Biblos
teña unha imaxe de marca. Biblos xa é unha referencia en Galicia cando se fala
de edición e de libros. En catro anos xa temos presencia en televisións,
xornais, radio, ... Iso significa que o proxecto calou na sociedade. Cuantitativamente, só temos 2000 socios.
Logo
temos varias iniciativas, como o premio Biblos, que xa vai pola terceira edición.
Unha relación cada vez maior con Portugal, onde imos publicar a novela “Os
peregrinos sen fe” do autor portugués Sérgio Luís Carvalho o mesmo tempo que en
Portugal. Iria López Teijeiro [gañadora do primeiro premio Biblos] tamén acaba
de publicar en Portugal “Meniña de cristal”.
Temos
a colección Mandaio, cunha obra publicada aí que gañou este ano un premio dos
Escritores Galegos [“Medidas preventivas”, de Gustavo Pernas].
Biblos ten uns 2000 socios. O
Círculo de Lectores preto de 18000 só en Galicia. ¿Non interesa a lectura ou o
libro en galego?
O
Círculo ten catro páxinas de libro en galego, o que tamén está moi ben. Moita
xente subscrita ó Círculo compra libro en galego, e compra bastante.
¿Cal sería un numero de socios
aceptábel?
Cando
saímos pensabamos na cifra de dez mil, non falando en termos de que fora
rentabel ou non, cantos máis socios tes máis se complica a cousa. O que si tes
son máis oportunidades para facer outras cousas. Nuns cantos anos, e facendo as
cousas ben e a modo, sería desexábel chegar á cifra dos 10000
socios.
¿Ata que países chega Biblos?
Biblos
chega dende Xapón ata Brasil ou Estados Unidos (onde os socios non son galegos).
Por Europa a diante temos socios en Italia, Reino Unido, Irlanda, ... e fora de Galicia e dentro de España por
sitios onde hai galegos: Barcelona, Salamanca, Pais Vasco, ...
Está a piques de rematar o 3º
Premio Biblos-Pazos de Galicia. ¿Como surxe este premio?
Na
maioría dos premios –nos que estiven como xurado- vías moitas veces que hai novelas
nas que dis: -Que magoa, se tivese outro final ou non decaese aquí no medio ou que
nalgunha fase non funcione ben.
Nós pensamos en facer este premio que é a
medias un premio e un máster cun especialista.
Alo menos é un premio atípico,
agora non me ven a cabeza outra convocatoria onde os participantes teñen que
presentar un proxecto de novela, en vez da novela en si.
En
realidade dámoslle a oportunidade a varios proxectos tódolos anos, e a todos os
que se presentan intentamos que o maior numero deles teñan a oportunidade de
ser finalistas e intentar unha primeira redacción do proxecto. Logo o que
presente maiores aptitudes terá a oportunidade de rematalo.
Na edición do ano pasado presentáronse
moi poucos proxectos, ¿Para este ano mellorou a cousa?
Este
ano peor, só tres.
O gañador da anterior edición foi
Alberto Ramos, un rapaz de vinte anos.
Si.
No premio do ano pasado, unha das cousas que valorou o xurado para premialo é
que participara o primeiro ano con outro proxecto e xa daquela quedara
finalista.
É
un rapaz que en dous anos escribira dous proxectos, ten vontade, e eu penso que
Alberto pode chegar a ser un escritor.
Promoción da lectura en aeroportos
e trens. ¿Novas iniciativas de Biblos?
O
que estivemos facendo no ultimo trimestre foi algunhas cousas que nos pediron.
Fixemos un libro moi bonito de homenaxe a Bonifacio Barrero, que lle fixo o
Concello de Ferrol, un par de libros infantís, producimos uns relatos para a
Consellería de Cultura e Renfe e o Biblos Difusión.
O último libro da colección Mandaio
é ‘Os peregrino sen fe’ unha traducción do portugués de Alva Martínez Teixeiro
Neste
caso é unha adaptación, basicamente ortográfica.
Biblos leva publicado teatro, ensaio,
narrativa, traduccións, poesía, literatura infantil, … ¿Qué criterios estanse a
seguir para a publicación dun libro en Biblos?
En
principio que teña calidade, que a colección teña variedade, porque como é un
agasallo ós socios e estes teñen gustos
lectores do máis diversos. Agora imos publicar un de Arcadio López Casanova.
¿De que autor lle gustaría que o
seu próximo libro saíse en Biblos?
Non
sei. Depende máis da obra que do nome do autor.
Tucho Calvo,
opinións dispersas
Nesta sociedade de redes p2p, con
intercambio de música, vídeos, libros, …. Agora tamén co polémico canon de
lectura. E por outra parte os colectivos que piden o acceso libre e gratuíto á
cultura. ¿Cómo poden convivir o acceso libre á cultura e a industria cultural?
Supoño
que con dificultade e buscando cada un o seu sitio, como aconteceu sempre historicamente
con todo. O libro ten que buscar o seu sitio e o seu cliente. O difícil é na
sociedade galega, que somos poucos.
¿O futuro da literatura está no
libro electrónico?
Estou convencidísimo que o formato clásico do libro non vai desaparecer. Non
sei cantas cousas vai ter que compartir co libro electrónico pero sempre vai
estar aí.
Non
haberá tanto libro impreso de referencia, porque a rede permíteche actualizar o
libro practicamente tódolos días e o libro queda vello, a enciclopedia queda
vella, probablemente para iso non sirva o libro impreso. Pero para creación si.
Está claro que hai que darlle un
xiro ó Día das Letras Galegas. ¿Que sería necesario para potenciar este día?
Preferiblemente
que non fose festivo e que se traballase doutro modo. Pero tampouco hai que
obsesionarse co Día das Letras Galegas, que ten na sociedade unha presencia que
foi medrando aínda que agora estancouse algo. A cousa é que o Día das
Letras Galegas sexa e funcione todo o ano.
Cidade da Cultura… ¿Potenciará a
cultura galega e a cultura en Galicia ou potenciará a débeda dos galegos?
A
débeda dos galegos seguro. A cultura en Galicia está por ver.
O
que está claro é que non se sabe o que se vai potenciar.
E xa para rematar, e coas eleccións
á volta da esquina. Vostede que viviu na súa pel a emigración. ¿Como ve o voto
emigrante?
Eu
penso que o voto emigrante é un auténtico despropósito. Que un señor que nin
coñece Galicia poida determinar quen vai ser o alcalde na miña aldea peréceme
un disparate. O emigrante de primeira xeración pode ter un aquel, pero o neto
dun emigrante igual tería lóxica que votase nas xerais, pero non nas locais.
|
