|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Andel
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
No andel do mes |
|
|
|
Organoloxía
|
|
|
|
Covalladas. Prosa vertical
|
|
|
|
Onte
|
|
|
|
Conservas
|
|
|
|
Feijoo, o galego e nós
|
|
|
|
O coitelo en novembro
|
|
- |
|
Autonomía e modernidade en Galicia
|
|
|
|
Cos peitos desenchufados
|
|
|
|
Eloxio da ociosidade
|
|
|
|
Nocturnos
|
|
|
|
ANTERIORES |
|
|
|
|
Casa do poder Como hai que vivir? Don da profecía
Xesús Manuel Valcárcel Bubela Xénero: Poesía 177 p., 187 p. e 139 p. ; ¿? € |
Casa do poder Casa do Poder propón, desde o rebelde stil nuovo, un ritual propiciatorio, un grimorio ou libro de liturxias para as prácticas sentimentalistas, aplicando fórmulas da maxia simbólica, e das escolas de coñecemento e iniciación, á concepción da realidade (diádica, sensorial) que defende a teoría. Como hai que vivir? Como hai que vivir? insírese na tradición dos libros de consellos (literatura de exempla) como as cartas de Séneca a Lucilo, os tratados da Idade Media (Alfonso X, don Juan Manuel) e do Renacemento (Maquiavelo, Guicciardini, Castiglione), os prontuarios de Gracián, Mark Twain, etc., que son frecuentes en prosa pero escasos, ou moi escasos, en verso: Tao Te King, Proverbios de Salomón, os consellos do vello Vizcacha no Martín Fierro... poucos máis. A obra desenvolve, con intención práctica, os principios fundamentais da teoría sentimentalista. Don da profecía Don da profecía trata dos grandes eixos sobre os que se fundamenta a filosofía sentimentalista: o relativismo dialéctico (a ausencia de regras universais), a concepción do universo como tensión bidireccional, a necesidade e obrigación de defenderse, a creatividade consciente da literatura e, en xeral das artes, como instrumentos de coñecemento. O libro xunta 49 poemas (sete partes, de sete poemas cada unha) nos que o autor aplica os seus "coñecementos de física teórica á poesía (porque camiñan xuntas)"
|
|
|
|
|
|
|
|
A gorida do verme branco
Bram Stoker [Trad. de Tomás González Ahola] Urco Xénero: Narrativa 302 p. ; 13,95 € |
A gorida do Verme Branco mestura dun xeito maxistral a narrativa gótica con elementos da novela de detectives, cuns diálogos brillantes e unha narración fluída e en constante ascenso. A novela conta a historia de Adam Salton, un mozo criado en Australia, que se vai vivir co seu tío avó a un condado da campiña inglesa, onde antano se erguera o reino de Mercia. Corren rumores de que nas profundidades daquelas terras aínda habita un monstro de eras pretéritas ao que chaman "O Verme Branco". Adam Salton terá que enfrontarse ao perigo coa axuda do ancián Sir Nathaniel de Salis, sabio experto en historia e antropoloxía. Esta foi a última novela escrita por Stoker, unha obra que desgraciadamente, igual que o resto da produción deste autor agás Dracula, nunca tivo unha gran difusión.
|
|
|
|
|
|
|
|
Sol de inverno
Rosa Aneiros Xerais Xénero: Narrativa 512 p. ; 22 € |
Sol de Inverno, a obra coa que Rosa Aneiros gañou
o Premio Xerais 2009, é unha novela comprometida, densa e cun pouso de
lirismo que debuxa o periplo vital dunha personaxe: Inverno. A
protagonista habita diversos escenarios que nos conducen desde a
perdida aldea de Antes a Barcelona, para relatarnos a crueldade da
guerra; e logo ás circunstancias da fuxida a Francia; ao emblemático
barco Ipanema; ao longo exilio cubano; á revolución castrista; e mesmo
á viaxe ao París do maio do 68. Será en Cuba onde atopamos o pouso da
emigración e dos descendentes dos cimarróns, da memoria infinita da
tata Luzdivina e do cheiro das follas de tabaco do bisavó Andrés, un
escenario clave para entender a singradura dunha protagonista que turra
por volver a Antes. Para o xurado do Premio Xerais 2009 “Sol de Inverno
constrúe un mundo simbólico e máxico polo que deambulan seres
entrañables para crear un relato de pulso vagoroso, que reborda nun
potente río de historias. A memoria do exilio, as súas voces e as súas
feridas, que Inverno debe lamber unha e outra vez, marcan o pulso desta
novela que destaca pola rebeldía dos personaxes na defensa dos ideais e
da xustiza."
|
|
|
|
|
|
|
|
Os días adiados
Xabier Correa Corredoira Espiral Maior Xénero: Poesía 93 p. ; 15 € |
Pintor, gravador, escultor e poeta, Correa Corredoira presenta en Os días adiados unha escolma dos poemas que foi escribindo entre 1970 e 2007. Como indica o tamén poeta Xavier Seoane no prólogo: "Logo de ler este poemario, un queda coa sensación de fidelidade a si mesmo por parte do autor. De intento de expresión do que lle bole no cerne das vivencias, das cavilacións e dos sentimentos. Un libro que, ademais, amosa sinerxías co resto da súa obra plástica xeral. E que decanta experiencias, viaxes, momentos biográficos... Ou a súa idolatría polo mar. Ou a lembranza das amizades, evocadas, nalgún caso, cun transfondo de homenaxe en clave elexíaca, como nos casos dos artistas Mon Vasco ou Rafael Baixeras... Sen esquecer os vibrantes e sensuais estoupidos de Eros. Ou a dimensión visionaria. Ou a denuncia política e histórica, como o poema que recorda o cruel asasinato do pintor Francisco Miguel por parte dos fascistas en 1936. Ou a denuncia do estrago ecolóxico e territorial." A edición inclúe ilustracións do propio autor.
|
|
|
|
|
|
|
|
Encontros con Laxeiro
Xosé Neira Vilas Xerais Xénero: Biografías 200 p. ; 16 €
|
Xosé Neira vilas e Laxeiro coñecéronse en Buenos Aires en 1952 e amistaron de por vida. Os encontros entre eles foron múltiples, non só na Arxentina senón tamén en Madrid, en Vigo, na Coruña, en Santiago... Neira evoca aquí ó seu amigo. Ambos naceron na comarca de Deza e ambos foron emigrantes en Cuba e na Arxentina. Neste libro sucédense as lembranzas, nunha e outra orela do Atlántico. O autor, ademáis, convocou a homes e mulleres de letras, pintores, músicos e outros seguidores laxeiranos, e a obra, de entrañable e dilatada elaboración, convertiuse nunha homenaxe múltiple ó gran artista lalinense. Nos diversos testemuños que aquí aparecen hai a un tempo agarimoso achego e admiración ante este ser humano e singular creador que foi Laxeiro.
|
|
|
|
|
|
|
|
A piragua
Candido Pazó Laiovento Xénero: Teatro 130 p. ; 12 € |
DELIO Se cadaquén usa a praza de garaxe para deixar nela o que lle saia dos... complementos directos, xa me dirás. Empezamos por aí e por onde acabamos, eh? Por onde acabamos? Pensa un pouco Nito. En 1998, no edificio en que vivía daquela, suscitouse unha viva polémica sobre se un propietario podía ter unha piragua na súa praza de garaxe. En 2007 o C.D.G. encomendoume escribir-dirixir unha peza. Aproveitei para dar saída por fin a unha vella teima: botar man daquela anécdota (real aínda que pareza ficción) e utilizala como metáfora sobre a inadaptabilidade aos cambios sociais. Con esa idea e a partir dese arranque argumental, propio dunha comedia, quería que o público fose descubrindo que nunha das familias da comunidade de propietarios latexaba unha traxedia (ficticia aínda que ben real): a da violencia de xénero. [Candido Pazó]
|
|
|
|
|
|
|
|
Vértixe da choiva
David Souto Toxosoutos Xénero: Poesía 62 p. ; 8 € |
Unha áncora chántase aquí, tamén un guindastre, pois Vertixe da choiva, contén unha presa de sementes concentradas nas cales latexa toda a escrita pasada e futura que David Souto puido ou poida chegar a enfíar. Vertixe da choiva ofrece unha poética densa, chea de imaxes visuais cun poder de suxerencia devastador para, como o propio autor sinala, “non morrer de sede e de fame nestes tempos de tanto lume e de tanto sol”. A obra acompáñase, ademais, da lectura en imaxes feita pola ilutradora francesa, Amadine Maillarbaux. Vertixe da choiva é o segundo de poesía publicado por David Souto logo de A árbore seca, IV Premio de Poesía Fermín Bouza Brey (Espiral Maior, 2008).
|
|
|
|
|
|
|
|
Felices e diferentes
Xavier Queipo Laiovento Xénero: Ensaio 214 p. ; 14 €
|
Felices e diferentes reúne as colaboracións de Xavier Queipo entre outubro 2006 e outubro 2008 no programa Diario Cultural que Ana Romaní dirixe na Radio Galega. Unha ollada crítica sobre a cultura galega e universal, sobre libros e filmes, mais tamén sobre atentados ao patrimonio e anomalías de (des)goberno no noso «pequeno país sen estado». Se non tiveron oportunidade de escoitalo non se perdan estas reflexións que lles han de axudar ás súas propias, pois como di Queipo, «non se me contenten coas análises alleas e extraian as súas propias conclusións, que así os quero intelixentes e espelidos, felices e diferentes»
|
|
|
|
|
|
|
|
A deleiba do mundo
Amin Maalouf [Trad. de M. Dolores Torres París] Xerais Xénero: Ensaio 264 p. ; 20 € |
Entramos no novo milenio sen compás”, con esta frase comeza este ensaio no que Amin Maalouf intenta explicar como se chegou á deleiba actual do mundo e como se poderá saír dela. Para Maalouf dende os primeiros meses do século XXI veñen producíndose acontecementos desacougantes que inducen a pensar que o mundo coñece unha deleiba maior, e en varios ámbitos ao tempo. Deleiba económica e financeira, que transforma o planeta enteiro nunha zona de turbulencias de consecuencias imprevisibles, que constitúe, en si mesmo un síntoma dunha perturbación do noso sistema de valores. Deleiba climática, resultado dunha longa práctica de irresponsabilidade colectiva. Para o autor libanés non estaría de máis preguntarse se diante dunha situación semellante, a nosa especie non acadou, dalgún xeito, o limiar dun conflito de incompetencia moral se non acaba de iniciar un movemento de regresión que ameaza con derrubar o que tantas xeracións sucesivas tardaron en edificar. Para Maalouf a deleiba do mundo ten menos que ver co “choque de civilizacións” que co esgotamento simultáneo dos nosos modelos sociais. Sobre todo, o dos ámbitos culturais cos que el se identifica: o occidental e o do mundo árabe. O primeiro, por ser pouco fiel aos seus propios valores; o segundo, por atoparse pechado nun impasse histórico. Un diagnóstico inquedante que desemboca nunha nota de esperanza.
|
|
|
|
|
|
|
|
Xosé Manuel Beiras. COmpromiso coa terra
V.V.A.A. Fundación Otero Pedrayo Xénero: Ensaio 100 p. + 1 CD ; 22 €
|
O tempo é un río que nos leva e que nos continúa a todos. A casa común constrúese botando placas sucesivas, levantando esteos que os pais afincan para que termen dos fillos. O discurso de Xosé Manuel Beiras, profesor, político, pensador, escritor, fundaméntase nesa tradición, que vén dos Ilustrados, aséntase no Rexurdimento, pasa polas Irmandades da Fala e pola Xeración Nós (a algúns dos seus membros tivo a honra de tratar e coñecer ben), polo grupo Galaxia e a palabra de Ramón Piñeiro, o pulo de Xaime Isla (Revista de Economía de Galicia), o entusiasmo operativo de Fernández del Riego, o pensamento de Robert Lafont, o marxismo de liberación nacional, o compromiso organizado da transición política, a batalla democrática da autonomía e do autogoberno, e que chega a nós, afervoado e activo, ás veces tamén heterodoxo, coma "un volcán de enerxía", en palabras de Xosé María Álvarez Blázquez.
|
|
|
