|
A
medición do mundo
Daniel
Kehlmann
Editorial
Galaxia
Xénero:
nº
pax. ; €
|
Daniel Kehlmann describe cun sutil toque de humor a vida de dous xenios, as súas
ansias e debilidades, os seus paseos pola raia fina que separa a ridiculez da
grandeza, o éxito do fracaso. A medición do mundo é un requintado xogo de
feitos e ficcións, unha novela de aventuras de extraordinaria fantasía, forza e
interese. A historia de dúas aventuras vitais que acabarían por determinar a
nosa maneira de entender o mundo.
Contra a fin do século XVIII, dous
científicos alemáns emprenden a tarefa de medir o mundo. Un deles, o xeógrafo
Alexander von Humboldt, logo de partir en barco desde a cidade da Coruña, ábrese
paso pola selva e a estepa, navega polo Orinoco, proba no propio corpo os
efectos dos velenos, métese no interior de covas, escala volcáns, encontra
monstros mariños e tópase con antropófagos. O outro, o matemático e astrónomo
Carl Friedrich Gauss demostra, sen moverse da súa casa de Göttingen, que o
espazo é curvo. De vellos, xa famosos e tamén unha miguiña excéntricos,
encóntranse os dous no Berlín de 1828. Pero aínda non ben descendeu Gauss do seu
coche de cabalos e xa se ven ambos e dous enredados no tumulto político que
segue á caída de Napoleón.
|
|
As
máscaras de Cronos
Ramón
Caride Ogando
Xerais
de Galicia
Xénero:
|
As máscaras de Cronos reúne a poesía de Ramón Caride entre 1994 e 2005. Un
volume que inclúe os libros éditos Cerne das labaredas (1994), Flor no deserto
(1995), e Xeografías do sal (1999) e os libros inéditos Diacrónica (2002),
Addenda (2002-2005), ademais dun epílogo do brasileiro A. Soares de Moura. Para
Xosé Lois García, prologuista do libro, “estamos diante de cinco rexistro moi
ben parcelados que nos dan a dimensión dunha poesía innovadora e do seu autor,
quen con anterioridade a este poemarios, xa producira outros tres na década dos
oitenta. Estamos, por tanto, ante un poeta que polo seu peso creativo xa ten
trascendido, apostando por unha solvente e prestixiosa obra poética, onde mostra
unha gran diversidade de rexistros que avalan todas as percepcións que nela se
manifestan”. As mascaras de Cronos alerta sobre a importancia da obra dun poeta
que para o crítico Vicente Araguas constitúe “unha rosa, digámolo, tan
exiquisita como irregular, con vocación lírica e épica, compatible cunha
dedicación narrativa que ten acadado importantes metas e galardóns”. Unha poesía
definida por Manuel María como “aberta á vida e ao mundo, nunha visión
totalizadora e non monográfica. Coido que a poesía de Caride é semellante ao
orballo que, ao caer manseliñamente sobre nós, dá a impresión de que non molla
pero, cando nos decatamos, estamos humedecidos deica os ósos”.
|
|
Catavento
de neutróns domesticados
Manuel
María
Editorial
Alvarellos
Xénero
|
“Un intento de facer, con elementos surrealistas, unha poetización desta
sociedade de consumo na que vivimos”.
Así resumiu a obra o propio
autor, Manuel María. O poeta escribiu este poemario en 1978 e saíu publicado por
vez primeira en Alvarellos Editora ao ano seguinte, en febreiro. O Catavento
de neutrós domesticados é un libro sorprendente, innovador e anticipador. Un
dos títulos históricos do primeiro catálogo desta editorial que, tres décadas
despois da súa aparición, cumpría recuperar.
A obra destila altas doses
de inconformismo, retranca, desacougo e caos. Transcorre entre o íntimo e o
social. Nela emerxen verdadeiros achádegos semánticos nun altísimo dominio do
idioma.
A presente edición mantén a portada orixinal de 1979 coas
ilustracións interiores de Xohán Clodio, e complétase cun amplo e documentado
estudo por parte do profesor e escritor Camilo Gómez Torres, un profundo
coñecedor da obra de Manuel María, a quen cualifica de “autor total”.
|
|
Decamerón
Giovanni
Boccaccio
Rinoceronte
Editora
Xénero:
|
O clásico da literatura italiana e europea traducido por primeira
vez ao galego e con prólogo de Álvaro Cunqueiro. Edición íntegra e anotada.
Rústica con solapas.
Desde Landolfo Rúffolo, o audaz amalfitano, até Martellino, o
bufón de Treviso, as aventuras de Andreúccio de Perugia que vai comprar cabalos
a Nápoles, Ferondo, a quen un abade convence de que morreu e resucitou, o conto
da inxenua Alibec, o pai e o marido celoso que dan de comer, xa á sua filla, xa
á súa esposa, o corazón do amante, a alegre historia do canto dos reiseñores, a
historia de Nastagio degli Onesti —que poden ver pintada por Botticelli no
[Museo do] Prado de Madrid—, o cociñeiro Chichibio que dá convencido ó seu amo
de que as grúas soamente teñen un zanco; frei Cebola, que promete amosarlles ós
de Certaldo unha pluma do arcanxo san Gabriel, e tantos amantes e raros e
carnais amores, Calandrino coa súa pedra da invisibilidade...
Hai en
Boccaccio unha especie de constante triunfo da intelixencia. Boccaccio é o máis
desinteresado, humano e libre dos narradores, e na súa prosa fixou a inmensa
variedade das paixóns, como Shakespeare, por exemplo. E atopamos a máis profunda
humanidade no corazón mesmo da máis inverosímil aventura.
|
|
Unha
soidade demasiado ruidosa
Bohumil
Hrabal
Rinoceronte
Editora
Xénero:
|
Bohumil Hrabal (Brno, 1914) estudou dereito, historia da literatura, arte e
filosofía, ata que os nazis chegaron ao poder e converteron Bohemia e Moravia
nun protectorado. Obrigado a deixar a vida académica, Hrabal pasou por
diferentes empregos, nos ferrocarrís, nos telégrafos ou nunha planta de
recollida de papel vello na rúa Spálená de Praga, experiencia que lle serviu de
inspiración para esta novela. Entre as súas primeiras obras figura Trens
rigorosamente vixiados, que foi máis tarde levada ao cine e premiado pola
Academia de Hollywood. O mundo que describe Hrabal é ás veces triste; o seu
estilo, moi vivo e peculiar, longos períodos que reflicten a corrente de
consciencia dos seus personaxes comúns e marxinais que nos amosan unha realidade
pouco idílica, xenios da vida cotiá, mergullados nela e condenados por ela á
insignificancia. Bohumil Hrabal morreu en 1997, cando caeu pola fiestra do
hospital onde se atopaba internado, aínda que a aparición do tema do suicidio en
varias novelas fai pensar que non se tratase dun accidente. Na actualidade é
considerado un dos máis grandes escritores da literatura checa.
|
|
Os
sons da braña
Antonio
Yebra de Ares
Editorial
Alvarellos
Xénero
|
Os sons da braña é un canto íntimo aos tempos idos
evocado nunha paisaxe moi concreta e especial para o autor, a campiña luguesa.
Na súa doble condición de pintor e escritor, Antonio Yebra de Ares constrúe un
retrato apaixoado das xentes do lugar como personaxes dun mundo –o da vida no
campo– que hoxe padeceu unha radical transformación.
Son tipos humanos
desubicados nesta sociedade tan distinta á que eles coñeceron e ollan con
estrañeza o seu redor. Poemas como "O cego do violín", "A morte na Campiña" ou o
que dá título ao libro,"Os sons da braña", representan un claro exemplo dese
desaxuste entre o home de mediados do século XX e o mundo actual presidido pola
globalización.
En Os sons da braña hai tamén espazo á homenaxe a
poetas admirados ("Lembranza a Manuel María") ou á louvanza de territorios
vitais irrenunciables ("A vila de Monterroso", "Lembranzas do río Ulla"). Todas
estas composicións –como sinala o psicopedagogo Díaz Escolante no Prólogo á
obra– presentan así mesmo unha mirada profunda ao interior de Antonio Yebra.
En total, medio cento de poemas escritos dende o cerne mesmo da terra
amada.
|
|
Feismo?
Destruir un país
Varios
Autores
Difusora
de Letras, Artes e Ideas
Xénero:
|
Que é
realmente o feísmo, de onde vén e até onde chegan as súas consecuencias? Hai
moitos feísmos diferentes? É un fenómeno único ou multipolar? Despréndese dunha
situación socio-política? Aliméntase de orografías imposíbeis? Pódese rastrexar
historicamente? É endémico ou inducido? Coñecemos outras sociedades que o
padezan? Debe chamarse feísmo? Todas estas preguntas e outras moitas foron
tratadas no Foro do Feísmo, nunha tentativa de reflexionar sobre o problema na
súa magnitude, para avaliar o «estado da cuestión».
Este volume ábrese
co resultado dun traballo de campo con fotografías a cargo de Alba Vázquez
Carpentier sobre a situación do noso territorio, con imaxes tomadas en diversos
lugares de Galiza, agrupadas tematicamente, coa intención de ofrecer distintos
modelos de paisaxe existentes no país e distintos graos e modos de entender o
chamado feísmo.
A segunda parte do libro constitúena as contribucións de
cada un dos participantes no Foro do Feísmo, así como a transcrición dos debates
xerados nel. Déixase constancia así de máis de once horas dun interesantísimo
intercambio de ideas que supón un primeiro paso na análise das agresións ao
territorio no noso país.
|
|
Protoevanxeo
do neto de Herodes
Bernardino
Graña
Xerais
de Galicia
Xénero
|
Con Protoevanxeo do neto de Herodes, Bernardino Graña, logo dunha longa e
riquísima traxectoria literaria, ofrécenos a súa primeira novela, gañadora do
IIº Premio Eixo Atlántico La Voz de Galicia-Público de narrativa galego
portuguesa. Faino sen ninguún tipo de acomodación, constituíndo un regreso á
historia sagrada, unha reinterpretación central da biblia que parte dos evanxeos
apócrifos, eludindo a ortodoxia católica, para ofrecer unha nova visión da
figura de Cristo. Na novela nárrase, a través de María e Xosé como figuras
centrais, o período que vai desde o momento en que María ten catorce anos,
pasando polo nacemento de Xesús, até que este cumpre os doce. Unha María casada
con Antíprato, fiel á figura de Israel, que milita no nacionalismo xudeu contra
o Impero romano, constitúe un dos personaxes máis singulares e atrevidos da
novela.
|
|
Seis
ferroláns
Varios
Autores
Edicións
Embora
Xénero:
|
Neste libro ofrécense seis relatos escritos en galego por
seis autores de Ferrolterra. Cada un co seu estilo, a súa memoria, a súa ollada.
Pero tamén cunhas paisaxes en común, as de Ferrolterra. Edicións Embora tivo a
idea de reunilos nun libro e só puxo unha condición: que escribisen sobre a
comarca. E eles aceptaron o reto. O resultado é “Seis Ferroláns”, un volume de
relatos no que Xavier Alcalá, Rosa Aneiros, Vicente Araguas, Henrique Dacosta,
Anxo Franco e Ramón Loureiro cruzan a súa memoria para recuperar paisaxes
cotiáns da comarca a través de seis historias.
Para o crítico Armando
Requeixo -que presentou a obra o 17 de maio de 2003 na Feira do Libro- “o
sexteto narrador destas páxinas está formado por voces decisivas da literatura
en lingua galega que se está a facer nesta comarca”.
Desde Meirás ata
Sillobre, pasando por Covas, o Cantón ou o Arsenal, os seis autores botan man de
imaxes da comarca para rescatar historias e personaxes -ficticios ou reais- do
pasado.
|
|
Vivir
na historia. Antropoloxía do patrimonio urbano de Noia
María
Jesús Pena Castro
Editorial
Toxosoutos
Xénero:
|
Esta investigación antropolóxica analiza en profundidade o proceso de
patrimonialización do paixase urbano na histórica e emblemática vila de Noia,
nun traballo eminentemente aplicado que xunto ás incidencias do deseño e
aplicación do proxecto, estudia as posibilidades de desenvolvemento social e
cultural que ofrecen as dinámicas de conservación e revalorización do patrimonio
no casco histórico. A clave é a consideración nun enfoque polisémico e
multivocal das reflexións de todos os actores sociais, particularmente dos
veciños, ademais dos políticos, técnicos e expertos, sobre a interpretación da
historia compartida e as aspiracións futuras para a vida da vella cidade.."
|
